Door de opeenvolging van de stukken, o.a. over zijn eigen romans en films De (ver)wording van de jongere Dürer, Zoeken naar Eileen W. en De Grens, komt het literaire 'credo' van Leon de Winter en zijn motivatie steeds duidelijker naar voren. Prachtig is het te lezen hoe hij een hilarische en humoristische verhandeling over het door hem gevolgde brooddieet voortzet in een doorwrocht stuk over filosofen die voor hem van betekenis zijn, en natuurlijk komt ook het jood-zijn in relatie tot zijn schrijverschap ter sprake: op weergaloze wijze zegt hij letterlijk alles wat er gezegd kan worden over antisemitisme en de erfenis van de holocaust.

Lady Di in een bevallige pose is de non-fictionele spiegeling van zijn literair werk.